Başlangıç

İlk şişi eline alan biri için gerekenlerin en azı: bir çift şiş, bir yumak, bir mezura ve yanlış yapma izni. Bunu yazıyorum çünkü on yıl önce ben tam tersini yapmıştım: üç kitap, iki video kursu, dört çeşit iplik ve hiç bitmeyen bir erteleme almıştım. Asıl öğrenme, ilk sırayı bitirip ikinciye geçtiğimde başladı.

Örgü öğrenmenin önündeki en büyük engel malzeme eksikliği değil, doğru başlangıç seçimidir. İnce şiş ve ince iplikle başlamak neredeyse herkesin yaptığı hata: sonuç çok geç görünür, hatalar küçük olduğu için fark edilmez ve kişi beceremediğini sanır. Ben kalın şişle ve kalın iplikle başlamayı öneriyorum, çünkü ilmekler büyük olur, hata görünür olur ve düzeltmesi kolay olur. İlk proje atkı olsun, ama dar bir atkı: yirmi ilmek, haraşo. Bitmesi iki hafta sürer ve bittiğinde bir şeyin gerçekten bittiğini görürsünüz.

Bursa'da yaşıyorum ve burada nem, örgü alışkanlığını baştan şekillendiriyor. Yün nemli havada ağırlaşır, şişlerin üzerinde daha az kayar ve örgü sıkılaşır. Yaz aylarında pamukla çalışmak daha kolay, kışın yünle. Bu, kitaplarda yazmayan ama bu şehirde örgü ören herkesin bildiği bir şey ve bu defterin tamamı bu tür notlardan oluşuyor.

Bu bölümde ilk ay ne yaptığımı, ilk yumakta hangi hatayı yaptığımı ve hataların neden örgünün doğal parçası olduğunu anlatıyorum. Örgü sökülüp yeniden örülebilen nadir el sanatlarından biridir; bu, onu öğrenmeyi diğerlerinden çok daha az korkutucu yapar. Yanlış yapma izni, aslında tek gerçek gereklilik. Şiş ve yumak her yerde bulunur ama o izni kişi kendine vermeli, ben de bu bölümü tam olarak o izni kolaylaştırmak için yazdım.